Boek

Bart Moeyaert

Het is de liefde die we niet begrijpen

Een gevoelig en verfrissend boek waarin de complexiteit van de liefde prachtig wordt ontrafeld

Kan er over de liefde nog wel geschreven worden? De schrijver Bart Moeyaert bewijst dat dat nog steeds mogelijk is, op originele wijze bovendien. Hij heeft met Het is de liefde die we niet begrijpen een roman geschreven, waarin hij in sensibele èn verrassende stijl over de liefde vertelt. Hij is er een meester in de liefde te ontraadselen en tegelijk het mysterie van de liefde intact te laten. Door de ogen van een naamloos meisje van een jaar of vijftien kijken we mee in het leven van een gebroken gezin. In het eerste van de drie verhalen die samen de roman vormen, getiteld ‘Het einde van Bordzek verteld door mijzelf die erbij was’, belanden we direct in een hevige familieruzie.

Op een verstikkend hete dag, waarop de lucht ‘gekneed’ kan worden, rijden de jonge vertelster, haar kleine zusje Edie, haar grote broer Axel, haar moeder en haar Poolse vriend Bordzek in een kokend warme auto door een korenveld. Plotseling zet Axel de auto aan de kant, waarop Bordzek als ‘een zak met uien’ naar buiten valt. Axel is het zat dat zijn moeder de ene vriend na de andere verslijt zonder met haar gezin rekening te houden. Bovendien sluimert er nog een geheim dat later, even terloops als schokkend, uit de doeken wordt gedaan. Er ontstaat een woest gevecht in de hitte, waaruit iedereen uiteindelijk nog goed vandaan komt. Maar de toon is gezet.

De twee volgende episoden beschrijven iets minder hevige situaties, maar zijn niet minder indrukwekkend. In ‘De komst van Bootsman’ krijgt het gezin een erfenis van oma, die niet alleen bestaat uit wat spullen, maar ook uit een hond en een man. Skip de Bootsman. Het meisje stelt zich er heel wat van voor: ‘Skip heeft, stel ik me voor, de mooiste bakkenbaarden die we ooit hebben gezien.’ In werkelijkheid blijkt Skip een stokoude man in een rolstoel, wiens komst door de moeder wordt verafschuwd, maar door de kinderen in huis juist verwelkomd: ‘Eindelijk rust van een man die niks wil.’

In het slotverhaal ‘Wat doen ze daar in Charlestown’ denken de zusjes dat Skip slechts twee zinnen kan zeggen: ‘ik laat een hond na’ en ‘ik heb een toren gebouwd’. Maar al snel blijkt dat de oude man, net als de zusjes, het gemis van Axel onder woorden kan brengen. Axel is het huis is ontvlucht om samen met zijn vriend Mortimer in Charlestown is gaan wonen. ‘Wat doen ze daar in Charlestown?’ vraagt Skip zich hardop af. Het meisje wil dat ook graag weten en voert met Axel imaginaire gesprekken, waarin ze haar verdriet en weemoed uitspreekt. Aan het eind van de roman jankt de hond van Skip klaaglijk naar de maan en zegt het meisje: ‘Heel gelukkig zijn we hier nog niet geworden. Maar het kan erger.’ Dat is huiveren en genieten tegelijk.

Vertalingen

Bart Moeyaert

Bart Moeyaert geniet in Vlaanderen en in Nederland, en niet minder in het buitenland, een grote faam als auteur van jeugdromans en als dichter. In 2006 en 2007 was hij stadsdichter van Antwerpen, waar hij woont. Zijn meest recente poëziebundels zijn Verzamel de liefde (2003) en Gedichten voor

lees meer

Details

Het is de liefde die we niet begrijpen (1999). Fictie, 96 pagina's.

Uitgeverij

Querido

Spui 10
NL - 1012 WZ Amsterdam
The Netherlands
Tel: +31 20 760 72 10

E-mail:
j.spooren@singeluitgeverijen.…
Website:
http://www.querido.nl

lees meer