Schrijver

Maria Stahlie

Maria Stahlie (b. 1955), is een krachtige, productieve schrijfster, wier werk voor diverse grote literaire prijzen werd genomineerd. In 2005 ontving ze de Annie Romeinprijs voor haar oeuvre tot dan toe. Kenmerkend voor Stahlie’s proza, of het nu om verhalen gaat zoals in Zondagskinderen (1999) of de dikke roman De lijfarts (2002), is dat het zo tot de verbeelding spreekt, en niet uit een realistisch vaatje tapt. Zo breed als haar verhalen uitwaaieren – ze schrijft even vanzelfsprekend over een opstandige puber als over een van haar gezin vervreemde tandarts - zo technisch beheerst is haar schrijfstijl. Die kunst maakt haar werk een feest om te lezen, en Stahlie een schrijfster die je een groter taalgebied zou gunnen

De lijfarts

De lijfarts

(Prometheus, 2002, 595 pagina's)

De Lijfarts van Maria Stahlie is in alle opzichten een prachtig waagstuk. Het is dik, het is ongebreideld in z’n vertelzucht, het zit vol verhalen in verhalen en straalt een overweldigend taalplezier uit. De hoofdpersoon, Muriël Wijnings, is een dertigjarige vrouw die haar ouders door een verkeersongeluk heeft verloren. Het tragische rouwproces dat maar niet op gang wil komen en dat de hoofdpersoon steeds uitstelt door te vluchten of zichzelf taken op te leggen, vormt de leidraad van het boek.

Lees meer
Scheerjongen

Scheerjongen

(Prometheus, 2010, 231 pagina's)

In Scheerjongen opent Maria Stahlie de even weerbarstige als magische wereld van de 16-jarige Aldo Rossi, nazaat van een deels Italiaanse familie. Een jongen van wie zijn opa grote verwachtingen heeft: ‘jij zou rechtzetten dat mijn zonen en ik het bestaan domweg als een gegeven hadden beschouwd… en niet als het verbijsterende wonder dat het is, een droom die wilde en vreemde eisen aan je stelt…’

Lees meer

Vertalingen