weblog

Dagboek Stine Jensen - deel 1

Isztambul

29 september 2012

Van 1 tot en met 4 oktober 2012 vindt in Istanbul het Istanbul Tanpınar Literature Festival plaats, waar meer dan 60 auteurs uit 22 landen optreden. Dit jaar gaat de aandacht uit naar Nederlandse literatuur; de schrijvers Kader Abdolah, Gerbrand Bakker, Laia Fàbregas, Stine Jensen, Marjolijn Hof en Herman Koch zullen in het programma ‘Café Amsterdam’ lezen en debatteren met hun internationale collega’s. Schrijver en filosoof Stine Jensen zal voor deze site een weblog bijhouden.

Op de vlucht van Turkish Airlines doe ik een verrassende ontdekking. Johanna Ter Steege spreekt vloeiend Turks!

Ik kijk naar een film die Istanbul/Isztambul heet. Hij wordt Engels ondertiteld. Johanna Ter Steege speelt een vrouw die door haar echtgenoot wordt verlaten voor een veel jonger ding.

‘We kunnen er uren over lullen,’ verklaart hij. ‘Maar dat is onzin. Ik ben gewoon verliefd.’

Johanna blijft alleen achter. Het gaat niet goed met haar. Ze zegt helemaal niks en knipt een plant aan gort. Ze wordt opgenomen in psychiatrische inrichting, maar ontsnapt. Ze passeert een grens en stapt in de bus naar Istanbul.

Van Istanbul knapt ze op. Johanna Ter Steege heeft intussen al meer dan een half uur gezwegen, maar dan begint ze ineens te praten. Vloeiend Turks, accentloos. Ze zegt tegen haar zoon, die haar is komen opzoeken in Istanbul, dat ze niet terug wil. Ze wil in Istanbul blijven. Haar besnorde buurman in het hotel let een beetje op haar en is heel aardig.

Bij de aftiteling probeer ik het raadsel op te lossen. De film is gesubsidieerd door het Mediafonds. Vanwege Johanna Ter Steege? Wordt zij geniaal gedubd met een stem die op de hare lijkt? Maar hoezo ging zij dan een grens over en welke? De Roemeense? Maar waarom spreken de andere acteurs dan allemaal Turks?

Pas ‘s avonds in het hotel, in hartje Istanbul, kan ik het raadsel oplossen. De filmmaker is een Hongaar, Ferenc Török. Het is een Turks-Hongaars-Nederlandse productie die in het Engels Istanbul, my dream heet, maar hij heeft in Nederland niet in de bioscopen gedraaid. Johanna Ter Steege spreekt Engels in de originele film, en de rest Hongaars of Turks in Istanbul. Ik zag een gedubde versie.

Ik moet denken aan het liedje ‘Istanbul’da Sonbahar’. Herfst in Instabul. Teoman zingt over iemand die zojuist is verlaten in de liefde. Hij vrijt nu met iemand anders, maar zonder liefde. Istanbul is vandaag moe/verdrietig en oud/Een beetje aangekomen/en heeft vandaag weer gehuild/Haar mascara is uitgelopen.

Zo ziet Johanna Ter Steege er ook uit, in die film, verdrietig en moe. In Istanbul doet ze weer eens een beetje oogpotlood op en wat lippenstift. Ja, ze gaat het proberen: opnieuw beginnen. Naar Istanbul gaan mensen om te vergeten. Ze gaan er naar toe om zichzelf weer te vinden. Om een nieuw zelf te vinden. Om een nieuwe taal te leren.

Schrijver

Stine Jensen

Stine Jensen (1972) is filosoof en schrijver. Ze heeft een mediacolumn in NRC Handelsblad en treedt daarnaast regelmatig op in televisie- en radioprogramma’s als opiniemaker. Ze publiceerde onder meer de boeken Waarom vrouwen van apen houden, Turkse vlinders, Leugenaars *en *Echte vrienden. Intimiteit in tijden van Facebook, GeenStijl en Wikileaks. Haar roman Dokter Jazz werd genomineerd voor de Academica Debutantenprijs. Samen met Rob Wijnberg schreef ze de bestseller Dus ik ben. Een zoektocht naar identiteit. Dit boek is uitgegroeid tot een crossmediaal project, dat ook bestaat uit een website en een televisieprogramma dat door Jensen wordt gemaakt en gepresenteerd. Voor meer informatie zie www.stinejensen.nl en www.dusikben.nl.

Bekijk alle weblogs van Stine Jensen