weblog

de ‘Dutch edition’ van tijdschrift Five Dials

Een passie voor delen

7 februari 2017

Onlangs introduceerde literair tijdschrift Five Dials met de ‘Dutch Edition’ een reeks jonge Nederlandse dichters en schrijvers - en hun vertalers - aan de Engelse lezer. Hoe het zo kwam? Gastredacteur en schrijver Philip Huff vertelt.

Sinds twee jaar woon ik in New York. Daar doe ik een spelletje: ik vraag mensen die daar ook wonen welke Nederlandse boeken ze hebben gelezen.

Het gaat me niet om het antwoord: ik vraag het niet om literaire kennis te testen of om negatieve bevestiging te krijgen. Nee, het gaat me om de verbaasde blik: hoe kan het dat een wereldwijd bekend land zo weinig wereldwijd bekende boeken heeft voortgebracht. Of, beter gezegd: zo weinig bekende Engelse vertalingen? Want de Nederlandse literatuur kende vorig jaar een recordaantal Duitse vertalingen, en in Spanje stonden toen ik daar woonde ook standaard wat Nederlandse titels bij de boekhandel op de plank.

Vijf jaar geleden was Simon Prosser, de uitgever van de Engelse uitgeverij Hamish Hamilton, op een literaire avond in Amsterdam. Het was volle bak, en er werd volop geluisterd – en gelachen. Hoe kan het, dacht hij, dat de in literatuur geïnteresseerde lezer zo weinig Nederlandse schrijvers lezen? Wie wil, kan zich daar over verbazen; wie Nederlands is, kan er over klagen. Maar Simon, een optimistisch type, benaderde het Nederlands Letterenfonds. Prosser geeft een literair tijdschrift uit, Five Dials, met 100.000 abonnees. “We zitten ergens tussen Granta en The New Yorker in”, zegt hij zelf.

Die lezers, dacht hij, zouden een goed publiek zijn voor Nederlandse verhalen en gedichten. Craig Taylor, de hoofdredacteur van Five Dials, een Canadees die in Londen woonde en tegenwoordig in New York, vroeg mij vervolgens gastredacteur te worden van een Dutch Edition.

Philip Huff bij presentatie Dutch Edition in Londen

In 2016 werd ik zo onderdeel van het Wanderlust-programma van het Letterenfonds, en Prossers idee groeide uit tot een heuse editie, prachtig vormgegeven door Visual Editions.

Five Dials #41: How Can This Be Possible? A survey of Dutch Literature was voor Taylor een literaire ontmoeting met Nederland, voor Prosser een constructieve respons op Brexit, en voor mij de ervaring om samen te werken met Prosser, Taylor en het Hamish Hamilton-team bij Penguin.

Die samenwerking was fascinerend: een kijkje op de burelen, een inkijk in het samenstellen van een internationaal literair tijdschrift (in het volgende nummer interviewt Zadie Smith Eminem), en de schaalgrootte dus: 100.000 lezers.

Het gastredacteurschap sloot naadloos aan bij mijn wens internationaler naar de (Nederlandse) literatuur te kijken. Bovendien bood het de kans schrijvers als Mustafa Stitou, Ester Naomi Perquin, Niña Weijers, Hanna Bervoets, Maartje Wortel (ik besloot al snel schrijvers op te nemen die ik bewonder, die nog leven, en die iets anders naar het leven kijken dan de gemiddelde witte man van vijftig) voor te stellen aan de wereld – en vertalers als Michele Hutchison, Sarah Welling en Jonathan Reeder meer bekendheid te geven. Craig was onder de indruk van het niveau, en we kregen sinds de lancering op 21 januari al positieve reacties uit Israël, Amerika, Zwitserland en Nieuw-Zeeland.

Op woensdagavond 1 februari zat ik in Londen, in Camden, in de bovenzaal van The Black Heart – ja, echt, maar het kan nóg optimistischer: achter The Black Heart, op een vijfsprong, zat The World’s End. We waren samengekomen om het nummer offline in de wereld te brengen. Het was even voor aanvang. Craig zou inleiden met een losse versie van zijn editor’s letter, David Colmer zou zijn fantastische vertalingen van voornoemde dichters lezen, Thomas Heerma van Voss de Engelse vertaling van zijn ‘uitgeefmemoire’ Onzichtbare boeken, Lynn Berger haar prachtige fotografie-essay Vluchtig als een schaduw.

Ik zou zelf ook nog wat voorlezen.

Ik zat daar en ik luisterde naar de mensen om mij heen. Op twee vrienden na, die ik zelf had uitgenodigd, sprak iedereen Engels. De opkomst was goed: er moesten zelfs wat stoeltjes worden bijgezet. Ik was, kortom, een tevreden man.

Vlak voordat we begonnen kwamen een man en een vrouw nog naar binnen. Ze gingen zitten. Het waren die man en die vrouw die het hardst moesten lachen toen Lynn Berger aan het begin van haar voordacht zei, “Ik heb een fotografie-essay geschreven. Omdat niemand dat nog ooit gedaan had.” En ze luisterden en zeiden daarna tegen elkaar: ‘Dat wil ik lezen.’ Ik was tevreden.

Zo gaat dat dus, als je wat je bewondert kunt delen.

Links:

Lynn Berger over haar fotografie-essy

‘So the old placidity of Dutch life is showing cracks. That’s what I see in the pieces in the issue. The cracks. There’s a sense of unease.’ Craig Taylor

Schrijver

Philip Huff

Philip Huff (1984) studeerde filosofie en geschiedenis in Amsterdam. Hij debuteerde in 2009 met de roman Dagen van gras, die ook in het Pools werd vertaald. Zijn tweede roman Niemand in de stad werd bekroond met Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs 2013. Daarna volgde de verhalenbundel Goed om hier te zijn en Boek van de doden (alle bij De Bezige Bij). Huff publiceert korte verhalen en essays in De Gids, Passionate Magazine en Hollands Diep.

Bekijk alle weblogs van Philip Huff