weblog

Dagboek Andrea Bajani - deel 3

Musea en de kotelet van Grünwald & Bauer

3 september 2012

Met de Museumjaarkaart gaan we meerdere malen naar dezelfde musea.
Soms om slechts één schilderij te zien.
Ik heb enigszins moeite met de museumtoerist. Ik vraag me af hoe het mogelijk is om in één of twee uur honderden doeken te bekijken. Ik zou het fijn vinden als je bij het betreden van een museum gedwongen werd er naartoe terug te keren. Dat een kaartje ook staat voor een verplichting, een bindende afspraak tussen museum en bezoeker.

Leren om voor een schilderij te staan, niet die aandachtsloze boulimie. Ik word ongemakkelijk van dat vluchtige kijken, een paar seconden per schilderij, het commentaar van quasi-deskundigen, en dan hup, iedereen een hotdog eten naast het Rijksmuseum.

Ik moet denken aan Rilke, die na dagen op jacht te zijn geweest naar kunstwerken in Florence in zijn Dagboek schrijft: ‘In wezen hebben de vorsten en het plebs het meest juiste gevoel ten aanzien van kunst: onverschilligheid. De rijke klasse van de semi-adel en de gegoede burgerij veinst die kunstmatige interesse die zoveel belachelijks met zich meebrengt.’

En als ik dan al die mensen zie die in no time compulsief van het ene naar het andere schilderij lopen, en vervolgens van het ene naar het andere museum, sneller dan wanneer ze de etalages van kledingwinkels bekijken, schiet me nog een passage uit Rilke’s dagboek te binnen: ‘Bijna zou ik de voorkeur geven aan diegenen die uit Venetië als eerste, alle andere ruimschoots overtreffende herinnering, de herinnering meenemen aan de lekkere kotelet die ze bij Grünwald & Bauer hebben gegeten, want die nemen tenminste authentieke vreugde mee, iets levends, unieks, intiems. En binnen de grenzen van hun beperkte cultuur geven ze blijk van smaak en van het vermogen te genieten.’

Ik word ongemakkelijk van dat vluchtige kijken

Schrijver

Andrea Bajani

Andrea Bajani (1975) is schrijver en journalist. Zijn debuutroman Se consideri le colpe (Wie houdt dan stand?) uit 2007 werd lovend ontvangen in Italië, en in 2008 bekroond met de Premio Mondello. Later volgde Ogni promessa (De belofte). Beide romans werden door Yond Boeke en Patty Krone vertaald in opdracht van uitgeverij Athenaeum.

Bekijk alle weblogs van Andrea Bajani