nieuws

P.C. Hooftprijs 2016 voor Astrid Roemer

15 december 2015

De P.C. Hooftprijs voor proza is toegekend aan de Surinaams-Nederlandse schrijfster Astrid H. Roemer (1947). Roemer debuteerde in 1970 met poëzie, in de daarop volgende decennia verwierf ze naam en faam met romans, verhalen, toneelstukken en poëzie. Ze is de eerste auteur van Caraïbische oorsprong die de P.C. Hooftprijs ontvangt.

De oeuvreprijs is dit jaar bestemd voor verhalend proza en wordt uitgereikt op een feestelijke bijeenkomst in het Letterkundig Museum, op donderdag 19 mei 2016. Aan de prijs is een bedrag verbonden van 60.000 euro.

Politiek engagement en literair experiment gaan bij Roemer hand in hand. Naar het oordeel van de jury leidt dat tot romans die tegelijk scherpe en relevante interventies in het publieke debat zijn én complexe literaire verbeeldingen van de geschiedenis van Suriname. Het is een geschiedenis die voor velen in Nederland nog tamelijk onbekend is, buiten de steekwoorden ‘slavernij’ en ‘Decembermoorden’, maar die onlosmakelijk met ons land verbonden is, en daarmee ook, middels het unieke oeuvre van Roemer, met onze literatuur, aldus het juryrapport.

Roemer publiceerde sinds haar debuut ruim 30 titels, waaronder verhalenbundels, romans, poëzie en toneelstukken. De in 1974 verschenen roman Neem mij terug Suriname beschrijft een klassiek emigrantenthema: de ontheemding van een Surinamer in Nederland en zijn terugverlangen. Met de novelle De wereld heeft gezicht verloren (1975) thematiseerde Roemer voor het eerst het vrouw-zijn. Over de gekte van een vrouw (1982), waarin de hoofdpersoon Noenka door huiselijk geweld afglijdt richting misdaad en kliniek en zich dankzij de lesbische liefde emancipeert, bracht haar doorbraak naar het Europese lezerspubliek. Een zeer goede ontvangst was er ook voor de drie ambitieuze en samenhangende romans Gewaagd leven, Lijken op Liefde en Was Getekend. In deze trilogie, die in 2001 door De Arbeiderspers in één band werd gebracht als Roemers drieling, geeft Roemer verbeelding aan de werkelijkheid en de dromen van de Surinamers in de laatste drie decennia van de 20e eeuw. In 2004 verscheen het autobiografische Zolang ik leef ben ik niet dood (Aspekt). Haar werk is vertaald in het Duits en Engels.

Eerder dit jaar organiseerde Stichting Cimaké een hommage aan Astrid H. Roemer, een drieluik bestaande uit een tentoonstelling, literaire avond en een documentaire van cineaste Cindy Kerseborn. De manifestatie werd door het Letterenfonds ondersteund. Ook voor het werk van Roemer zelf zijn, met name in de jaren tachtig en negentig, regelmatig beurzen verstrekt.

De P.C. Hooft-prijs 2016 voor het gehele oeuvre van Astrid Roemer is toegekend op voordracht van een jury bestaande uit Karin Amatmoekrim, Sander Bax (voorzitter), Toef Jaeger, Edzard Mik en Pauline Slot. Recente laureaten in het genre verhalend proza waren A.F.Th. van der Heijden (2013), Charlotte Mutsaers (2010), J.M.A. Biesheuvel (2007), Cees Nooteboom (2004) en Gerrit Krol (2001).

Astrid H. Roemer

Meer info:

Roemers romans zijn tegelijk scherpe en relevante interventies in het publieke debat én complexe literaire verbeeldingen van de geschiedenis van Suriname